BB King: B.B. Blues, Grammy i Król Gitary

0

Riley B. King, znany światu jako B.B. King, urodził się 16 września 1925 roku. Jest on legendarnym amerykańskim gitarzystą bluesowym, wokalistą i kompozytorem, powszechnie uznawanym za jednego z najwybitniejszych muzyków wszech czasów i ikonę gatunku blues. Na przestrzeni swojej wieloletniej kariery, która trwała aż do jesieni 2014 roku, B.B. King wydał niezliczone przeboje, zdobył wiele prestiżowych nagród i wywarł niezatarty wpływ na rozwój muzyki. Jego głęboko emocjonalna gra na gitarze, charakterystyczne vibrato i niezapomniane utwory, takie jak „The Thrill Is Gone”, na stałe wpisały się w historię muzyki. Zmarł 14 maja 2015 roku w wieku 89 lat w Las Vegas.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na wrzesień 2024 roku B.B. King miałby 99 lat.
• Żona/Mąż: W swoim życiu B.B. King był żonaty trzykrotnie.
• Dzieci: Miał 15 dzieci.
• Zawód: Gitarzysta bluesowy, wokalista, kompozytor.
• Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najwybitniejszych gitarzystów bluesowych w historii, zyskał przydomek „The King of the Blues”.

Kim jest B.B. King? Podstawowe informacje biograficzne

Riley B. King, światu znany jako B.B. King, przyszedł na świat 16 września 1925 roku na plantacji bawełny Bear Creek w Berclair, niedaleko Itta Bena w stanie Mississippi. Był synem Alberta i Nory Elli King, którzy pracowali jako dzierżawcy rolnych (sharecroppers). Jego pseudonim artystyczny, B.B. King, wywodzi się z jego pracy w radiu WDIA w Memphis, gdzie początkowo był nazywany „Beale Street Blues Boy”, następnie skrócono to do „Blues Boy”, aż w końcu stał się ikonicznym „B.B.”. Przez dekady B.B. King był uznawany za jednego z najbardziej wpływowych muzyków bluesowych, co przyniosło mu zasłużony tytuł „The King of the Blues”. Zaliczany jest do grona „Trzech Króli Bluesowej Gitary”, obok Alberta Kinga i Freddiego Kinga. Artysta zmarł 14 maja 2015 roku w Las Vegas w stanie Nevada, przeżywszy 89 lat, a do niemal samego końca swojej długiej i bogatej kariery pozostawał aktywny zawodowo, z jego ostatnim występem mającym miejsce jesienią 2014 roku.

Rodzina i życie prywatne B.B. Kinga

Trudne dzieciństwo i wychowanie

Wczesne lata życia Riley’a Kinga upłynęły w cieniu trudności rodzinnych. Kiedy miał zaledwie cztery lata, jego matka opuściła ojca, by związać się z innym mężczyzną. Riley był wychowywany przez babcię ze strony matki, Elnorę Farr, w miejscowościach Kilmichael oraz Lexington w Mississippi. To właśnie w tych miejscach, z dala od pełnej rodziny, kształtowały się jego pierwsze doświadczenia życiowe, które w przyszłości miały znaleźć odzwierciedlenie w jego muzyce.

Praca i młodość przed karierą

Zanim świat poznał go jako B.B. Kinga, Riley King przeniósł się do Indianola, miasta które uważał za swoje rodzinne. Tam, w oczekiwaniu na rozwój swojej kariery muzycznej, podejmował się ciężkiej pracy fizycznej. Do jego obowiązków należało między innymi praca przy odziarniarka bawełny (cotton gin) oraz kierowanie traktorem. Te doświadczenia ukształtowały jego determinację i pokazały mu, jak ważna jest ciężka praca, co później przeniosło się na jego podejście do kariery muzycznej.

Służba wojskowa

Podczas II wojny światowej B.B. King, wówczas jeszcze Riley King, odbywał służbę w armii Stanów Zjednoczonych. Jego pobyt w wojsku nie trwał jednak długo. Został zwolniony z obowiązków wojskowych, ponieważ uznano go za osobę „kluczową dla gospodarki wojennej”. Jego duże doświadczenie w prowadzeniu traktorów było w tamtym czasie bardziej potrzebne w pracy cywilnej niż w wojsku.

Wpływ rodziny na karierę

Kluczową postacią, która wpłynęła na początki kariery muzycznej Riley’a Kinga, był jego kuzyn, Bukka White. W 1946 roku, młody Riley udał się do Memphis, aby zamieszkać u swojego kuzyna, który był już wówczas uznanym muzykiem bluesowym. Bukka White gościł go u siebie przez dziesięć miesięcy. Ten okres okazał się niezwykle ważny dla przyszłego „Króla Bluesa”, pozwalając mu na lepsze przygotowanie się do profesjonalnej kariery muzycznej i zgłębienie tajników bluesa.

Muzyczna podróż B.B. Kinga: Kariera i rozwój

Początki w muzyce gospel i pierwsze akordy

Pierwsze kroki w świecie muzyki B.B. King stawiał w chórze gospel w Elkhorn Baptist Church w Kilmichael. Szczególnie fascynował go kościół zielonoświątkowy ze względu na jego żywiołową muzykę. To właśnie tamtejszy pastor, który grał na gitarze marki Sears Roebuck Silvertone, nauczył młodego Riley’a pierwszych trzech akordów. Te proste lekcje stały się fundamentem jego przyszłej, oszałamiającej kariery gitarowej.

Pierwsza gitara i inspiracje

Swoją pierwszą gitarę B.B. King nabył dzięki pomocy swojego pracodawcy, Flake’a Cartledge’a. Cartledge kupił mu instrument za 15 dolarów, a kwota ta była następnie potrącana z pensji Kinga przez kolejne dwa miesiące. Przełomowym momentem w jego muzycznym rozwoju było usłyszenie gry T-Bone Walkera. King wspominał, że po usłyszeniu jego elektrycznej gitary, wiedział, że „musi” ją mieć. To spotkanie z muzyką Walkera zainspirowało go do dalszego rozwoju i poszukiwania własnego brzmienia.

Przełom radiowy i inspiracje

Kariera B.B. Kinga nabrała tempa dzięki występom w lokalnych juke jointach oraz pracy w stacjach radiowych, takich jak WGRM i WDIA. To właśnie w Memphis, pracując w radiu WDIA, swój przydomek „Beale Street Blues Boy”, który później ewoluował do „Blues Boy”, a na końcu do ikonicznego „B.B.”. Jego muzyka zaczęła docierać do szerszej publiczności, a styl gry T-Bone Walkera stał się dla niego ogromną inspiracją, potwierdzając jego decyzję o wyborze gitary elektrycznej.

Gitara „Lucille”: Legenda i relacja z instrumentem

Historia imienia gitary

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów wizerunku B.B. Kinga była jego gitara, którą nazwał „Lucille”. Nazwa ta narodziła się z dramatycznego wydarzenia, które miało miejsce podczas jednego z jego koncertów w Twist w Arkansas. Wybuchł pożar, spowodowany bójką dwóch mężczyzn o kobietę o imieniu Lucille. W obliczu niebezpieczeństwa, B.B. King nie wahał się wrócić do płonącego budynku, aby ratować swój ukochany instrument. Od tego czasu gitara stała się jego wierną towarzyszką i symbolem jego muzycznej podróży.

Relacja artysty z „Lucille”

B.B. King traktował swoją gitarę „Lucille” niemal jak żywą istotę. Często mawiał, że kiedy przestaje śpiewać ustami, zaczyna „śpiewać” poprzez granie na Lucille. Tworzyło to unikalny dialog między jego głosem a instrumentem, pełen emocji i wrażliwości. Ta głęboka więź z gitarą była kluczowa dla jego ekspresji artystycznej i stanowiła integralną część jego scenicznego wizerunku, czyniąc go niepowtarzalnym bluesmanem.

Najważniejsze nagrody i osiągnięcia B.B. Kinga

Kariera B.B. Kinga została uhonorowana licznymi prestiżowymi wyróżnieniami. Został wprowadzony do Blues Hall of Fame w 1980 roku, a następnie do Rock and Roll Hall of Fame w 1987 roku. W 2014 roku dołączył również do National Rhythm & Blues Hall of Fame, co stanowi potwierdzenie jego fundamentalnego wkładu w rozwój muzyki afroamerykańskiej. Te zaszczyty podkreślają jego nieocenione dziedzictwo.

Międzynarodowe wyróżnienia i rankingi

Poza Stanami Zjednoczonymi, twórczość B.B. Kinga zdobyła uznanie na całym świecie. W 2004 roku otrzymał szwedzką nagrodę Polar Music Prize, często nazywaną „muzycznym Noblem”, doceniającą jego znaczący wkład w rozwój muzyki. Magazyn Rolling Stone, w swoim prestiżowym rankingu, sklasyfikował go na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów, co jest dowodem jego niezrównanego talentu i wpływu na gatunek.

Sukcesy na listach przebojów i nagrody Grammy

Jednym z jego największych sukcesów komercyjnych i artystycznych była wersja utworu „The Thrill Is Gone” z 1970 roku. Ten bluesowy standard stał się hitem zarówno na listach Pop, jak i R&B, zdobywając uznanie krytyków i publiczności. Utwór ten przyniósł mu nagrodę Grammy, co jest tylko jednym z wielu dowodów na jego niezwykłe osiągnięcia w branży muzycznej. Sukces ten ugruntował jego pozycję jako globalnej gwiazdy bluesa.

Działalność B.B. Kinga poza sceną: Filantropia i projekty

Muzeum i edukacja w rodzinnym mieście

W uznaniu jego dziedzictwa i dla upamiętnienia jego korzeni, w 2008 roku w rodzinnym Indianola otwarto B.B. King Museum and Delta Interpretive Center. Instytucja ta ma na celu nie tylko uhonorowanie artysty, ale także pogłębienie zrozumienia i interpretacji kultury delty Mississippi. Muzeum stanowi ważne centrum edukacyjne i kulturalne, przyciągające miłośników bluesa z całego świata.

Występy dla ważnych postaci i instytucji

B.B. King miał zaszczyt występować przed najważniejszymi osobistościami i instytucjami na świecie. W grudniu 1997 roku wystąpił podczas piątego dorocznego koncertu bożonarodzeniowego w Watykanie, gdzie przekazał swoją słynną gitarę „Lucille” w prezencie papieżowi Janowi Pawłowi II. Kolejne ważne wydarzenie miało miejsce 21 lutego 2012 roku, gdy wziął udział w koncercie „Red, White and Blues” w Białym Domu. Podczas tego koncertu doszło do historycznego momentu, gdy prezydent Barack Obama zaśpiewał wspólnie z Kingiem fragment utworu „Sweet Home Chicago”.

Inne role i projekty B.B. Kinga

Kariera filmowa

Poza światem muzyki, B.B. King miał również okazję zaprezentować swoje talenty aktorskie. Wystąpił w filmie „Blues Brothers 2000” z 1998 roku. Wcielił się tam w rolę lidera fikcyjnej supergrupy Louisiana Gator Boys, grając u boku takich legend jak Bo Diddley czy Eric Clapton. Był to ciekawy epizod w jego karierze, pokazujący jego wszechstronność.

Projekty dla dzieci

Artysta wykazał się również sporym dystansem do siebie, angażując się w projekty skierowane do najmłodszej publiczności. W 2007 roku nagrał piosenkę „One Shoe Blues” na album dla dzieci „Blue Moo” autorstwa Sandry Boynton. Ten nieoczekiwany projekt świadczy o jego otwartości i chęci dzielenia się swoją pasją do muzyki w różnych formach.

Kluczowe momenty w karierze B.B. Kinga

Kariera B.B. Kinga to pasmo nieustającego rozwoju i sukcesów. Poniżej przedstawiono chronologiczne zestawienie najważniejszych wydarzeń, które ukształtowały jego legendę.

• 1946: Riley King udaje się do Memphis, aby zamieszkać ze swoim kuzynem, Bukka White’em, co stanowi początek jego profesjonalnej drogi muzycznej.
• Lata 50.: Początki występów radiowych i zdobywanie popularności w Memphis, m.in. dzięki pracy w WDIA i utworzeniu pseudonimu B.B. King. Przełomowy sukces utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku, który znacząco zwiększył jego zarobki.
• 1956: Założenie własnej wytwórni płytowej Blues Boys Kingdom oraz rekordowa liczba 342 koncertów w ciągu roku, świadcząca o jego niezwykłej etyce pracy.
• 1970: Wydanie utworu „The Thrill Is Gone”, który stał się hitem i zdobył nagrodę Grammy.
• 1980: Wprowadzenie do Blues Hall of Fame.
• 1987: Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame.
• 1988: Hit „When Love Comes to Town” nagrany z grupą U2, docierający do młodszej publiczności.
• 1998: Występ w filmie „Blues Brothers 2000”.
• 2000: Wydanie albumu „Riding With the King” z Erikiem Claptonem, nagrodzonego nagrodą Grammy.
• 2004: Otrzymanie nagrody Polar Music Prize.
• 2008: Otwarcie B.B. King Museum and Delta Interpretive Center w Indianola.
• 2014: Wprowadzenie do National Rhythm & Blues Hall of Fame oraz ostatni występ publiczny.
• 2015: Śmierć B.B. Kinga w wieku 89 lat.

Nagrody i wyróżnienia B.B. Kinga

B.B. King zebrał imponującą kolekcję nagród i wyróżnień, które świadczą o jego ogromnym wpływie na świat muzyki. Jego osiągnięcia obejmują:

Dodatkowo, magazyn Rolling Stone umieścił go na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów, co jest znaczącym wyróżnieniem jego gitarowego kunsztu.

Ciekawostki z życia i kariery B.B. Kinga

Życie i kariera B.B. Kinga obfitowały w zaskakujące momenty i fascynujące fakty, które do dziś intrygują miłośników muzyki.

• Po sukcesie utworu „3 O’Clock Blues” w 1952 roku, tygodniowe zarobki Kinga wzrosły z około 85 dolarów do imponującej kwoty 2500 dolarów, co stanowiło ogromny skok w jego karierze.
• W 1956 roku założył własną wytwórnię płytową o nazwie Blues Boys Kingdom, z siedzibą przy Beale Street w Memphis, co świadczy o jego przedsiębiorczości i zaangażowaniu w rozwój bluesa.
• Jego ostatni występ miał miejsce jesienią 2014 roku, co pokazuje jego niezwykłą wytrwałość i miłość do muzyki, która towarzyszyła mu niemal do końca życia.

Zdrowie i ostatnie lata

W październiku 2014 roku, po koncercie w House of Blues w Chicago, u B.B. Kinga zdiagnozowano odwodnienie i wycieńczenie organizmu. Ten koncert okazał się być jego ostatnim publicznym pojawieniem się na scenie. Pomimo problemów zdrowotnych, które pojawiły się pod koniec jego życia, B.B. King do niemal samego końca pozostawał aktywny zawodowo, co świadczy o jego niezwykłej pasji i poświęceniu dla muzyki.

B.B. King na zawsze pozostanie ikoną bluesa, której niezwykła gra na gitarze i głęboko emocjonalna muzyka nadal inspirują pokolenia artystów, przypominając o sile pasji i wytrwałości w dążeniu do celu. Jego dziedzictwo jako „Króla Bluesa” jest niepodważalne i będzie żyć wiecznie w sercach fanów muzyki na całym świecie.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/B._B._King