Zico – brazylijska legenda futbolu i ikona Flamengo

0

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to brazylijska legenda futbolu, która na marzec 2024 roku ma 71 lat. Określany przydomkiem „Biały Pelé”, Zico zasłynął jako niezwykle kreatywny rozgrywający i jeden z najlepszych wykonawców rzutów wolnych w historii. Jego wirtuozeria na boisku doprowadziła Flamengo do największych sukcesów klubowych, w tym triumfu w Copa Libertadores i Pucharze Interkontynentalnym w 1981 roku. Sam Pelé uznał go za gracza, który najbardziej zbliżył się do jego poziomu umiejętności. Obecnie, od 2022 roku, Zico aktywnie działa w świecie futbolu jako doradca techniczny w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją wieloletnią więź z tą drużyną.

Zico, znany również jako „Bóg Futbolu” w Japonii, to postać o globalnym znaczeniu, której wpływ wykracza poza same boiska piłkarskie. Jego kariera, pełna spektakularnych goli, niezapomnianych podań i wzorowej postawy, stanowi inspirację dla pokoleń piłkarzy i kibiców. Od debiutu w barwach Flamengo po rolę ambasadora japońskiego futbolu, Zico zawsze pozostawał wierny swoim zasadom i pasji do gry.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 71 lat (na marzec 2024)
• Żona/Mąż: Brak danych w dostarczonym tekście
• Dzieci: Brak danych w dostarczonym tekście
• Zawód: Piłkarz, trener, doradca techniczny
• Główne osiągnięcie: Triumf w Copa Libertadores i Pucharze Interkontynentalnym z Flamengo (1981)

Podstawowe informacje o Zico

Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, urodził się 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro w Brazylii. Pseudonim „Zico”, który stał się jego piłkarskim znakiem rozpoznawczym, ewoluował w rodzinie od zdrobnień imienia Arthur, aż ostatecznie przybrał obecną formę za sprawą jego kuzynki Ermelindy „Lindy” Rolim. Ze względu na swój wyjątkowy styl gry, pełen kreatywności i skuteczności, zyskał przydomek „Biały Pelé”, a jego talent był tak wielki, że sam Pelé powiedział, iż Zico był jedynym graczem, który zbliżył się do jego poziomu umiejętności. Jego bogata kariera, pełna niezapomnianych momentów i osiągnięć, na zawsze zapisała się w historii światowego futbolu.

Obecnie, od 2022 roku, Zico pełni ważną funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers. Ta rola podkreśla jego głęboką i długoletnią więź z japońską piłką nożną, gdzie zdobył status lokalnej legendy. Jego obecność w klubie świadczy o trwałym wpływie, jaki wywarł na rozwój futbolu w Kraju Kwitnącej Wiśni, gdzie znany jest także jako „Bóg Futbolu”. W marcu 2026 roku Zico będzie obchodził swoje 73. urodziny, co stanowi kolejny kamień milowy w życiu postaci, która na stałe wpisała się w annały sportu.

Życie osobiste i wczesne lata Zico

Przydomek „Zico” ma swoje korzenie w rodzinnych zdrobnieniach imienia Arthur. Proces jego ewolucji zaczynał się od „Arthurzinho” (Mały Artur), przez „Arthurzico” i „Tuzico”, by ostatecznie przybrać formę „Zico”, stworzoną przez jego kuzynkę Ermelindę „Lindę” Rolim. Ta rodzinna tradycja nadawania imion odzwierciedla bliskie więzi, które zawsze towarzyszyły jego życiu. Pasja do futbolu była w jego rodzinie czymś naturalnym, gdyż dwaj starsi bracia Zico, Antunes i Edu, również byli zawodowymi piłkarzami. To w takiej atmosferze młody Arthur rozwijał swoje pierwsze umiejętności, zaczynając od gry w lokalnej drużynie futsalowej Juventude.

Droga Zico do wielkiej kariery nie była pozbawiona przypadków i ważnych decyzji. W 1967 roku, mając zaledwie 14 lat, miał odbyć testy w klubie América. Jednakże, jego talent został dostrzeżony w niezwykłych okolicznościach. Po strzeleniu aż 9 goli w jednym meczu dla River Futebol Clube, zwrócił na siebie uwagę reportera radiowego Celso Garcii. To właśnie on namówił ojca młodego piłkarza na przeprowadzenie testów w prestiżowym klubie Flamengo, co okazało się przełomowym momentem w jego życiu i otworzyło drzwi do profesjonalnej kariery.

Kariera klubowa Zico

Początki kariery Zico we Flamengo, w latach 1971–1972, wymagały od niego ogromnej determinacji i pracy nad własnym ciałem. Ze względu na początkową słabość fizyczną, musiał przejść rygorystyczny program rozwoju mięśni oraz specjalną dietę, opracowaną przez José Roberto Francalacciego. Ten wysiłek procentował, przygotowując go do wyzwań zawodowego futbolu. Podczas swojego pierwszego, bardzo owocnego okresu gry we Flamengo (1971–1983), Zico poprowadził klub do najbardziej chwalebnych sukcesów w jego historii. W tym czasie drużyna zdobyła Copa Libertadores w 1981 roku, Puchar Interkontynentalny w 1981 roku, a także cztery tytuły mistrza Brazylii, co ugruntowało pozycję Flamengo jako jednej z czołowych drużyn Ameryki Południowej.

W 1983 roku Zico podjął ważną decyzję o przenosinach do włoskiego klubu Udinese, za transfer którego zapłacono 4 miliony dolarów. Ten ruch wywołał ogromne kontrowersje i gorące protesty kibiców w Udine, którzy manifestowali swoje niezadowolenie, krzycząc hasła typu „Albo Zico, albo Austria”. Problemy wynikały z początkowego blokowania transferu przez federację FIGC. Pomimo tych trudności, Zico zdominował Serie A w swoim debiutanckim sezonie (1983–84), strzelając 19 goli i ustępując jedynie Michelu Platiniemu o jedno trafienie, mimo że rozegrał o 4 mecze mniej z powodu odniesionej kontuzji.

Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, jego kariera została brutalnie przerwana przez poważną kontuzję kolana, spowodowaną faulem Márcio Nunesa z Bangu. Uraz ten na wiele miesięcy wyłączył go z gry, znacząco wpływając na jego formę podczas Mundialu w 1986 roku. Zico jest absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem liczby zdobytych bramek. W barwach tego klubu rozegrał 731 meczów, w których strzelił imponujące 508 goli, co czyni go najlepszym strzelcem w historii tej prestiżowej drużyny.

W 1991 roku Zico przerwał emeryturę, by dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, znanego później jako Kashima Antlers. Jego obecność pomogła w promocji nowo powstałej J1 League, a sam Zico stał się tam lokalną legendą, zyskując miano „Boga Futbolu”. Jego wpływ na rozwój japońskiej piłki nożnej był nieoceniony, a jego powrót do gry w Japonii był ważnym wydarzeniem w historii tamtejszego sportu.

Kluczowe kluby w karierze Zico

• Flamengo (Brazylia): 1971–1983, 1985–1989
• Udinese (Włochy): 1983–1985
• Sumitomo Metals/Kashima Antlers (Japonia): 1991–1994

Kariera reprezentacyjna Zico

Debiut Zico w reprezentacji Brazylii miał miejsce podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. W tym kluczowym meczu przeciwko Argentynie strzelił decydującego gola, jednak brak powołania na same igrzyska w Monachium był dla niego tak wielkim rozczarowaniem, że o mało nie porzucił futbolu. Pomimo tego trudnego początku, jego talent szybko został doceniony, a Zico stał się filarem brazylijskiej kadry narodowej. Wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w 1978, 1982 i 1986 roku. W 1978 roku zdobył z drużyną brązowy medal, jednakże, mimo swojej wybitnej kariery, Zico jest powszechnie uznawany za najwybitniejszego brazylijskiego piłkarza, który nigdy nie zdobył mistrzostwa świata, co stanowi pewien niedosyt w jego imponującym dorobku.

Podczas Mundialu w 1978 roku doszło do jednej z najbardziej kontrowersyjnych sytuacji w karierze Zico. W meczu przeciwko Szwecji, sędzia Clive Thomas nie uznał jego gola głową, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. Ta decyzja wywołała oburzenie i dyskusje na temat sprawiedliwości sędziowskiej. Mimo braku mistrzostwa świata, Zico zapisał się w historii jako jeden z najlepszych strzelców reprezentacji Brazylii. Obecnie (stan na datę artykułu) zajmuje piąte miejsce na liście najlepszych strzelców „Canarinhos”, zdobywając 48 oficjalnych goli w 71 występach. Jego wkład w historię brazylijskiego futbolu jest niepodważalny.

Występy Zico na Mistrzostwach Świata

Nagrody i osiągnięcia Zico

Pozycja Zico w panteonie światowego futbolu została potwierdzona licznymi prestiżowymi wyróżnieniami. W 1999 roku zajął siódme miejsce w plebiscycie FIFA na Piłkarza Stulecia, co jest dowodem jego ogromnego uznania wśród ekspertów i kibiców na całym świecie. Jego talent został doceniony również przez samego Pelé, który w 2004 roku umieścił Zico na prestiżowej liście FIFA 100, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy z okazji stulecia federacji. Dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, Zico otrzymywał tytuł Piłkarza Roku przyznawany przez renomowany magazyn „World Soccer Magazine”, co stanowiło ukoronowanie jego znakomitej formy w tych latach.

Wyjątkowy wkład Zico w rozwój japońskiej piłki nożnej został uhonorowany w sposób symboliczny i niezwykle podniosły. Przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii postawiono pomnik na jego cześć. Jest to wyraz najwyższego uznania i wdzięczności za jego rolę w popularyzacji i podniesieniu poziomu futbolu w tym kraju, gdzie stał się ikoną znaną jako „Bóg Futbolu”. Jego osiągnięcia klubowe, takie jak zwycięstwo w Copa Libertadores i Pucharze Interkontynentalnym z Flamengo w 1981 roku, a także liczne tytuły mistrza Brazylii, świadczą o jego dominacji na boisku.

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia Zico

• Piłkarz Stulecia FIFA (7. miejsce): 1999
• FIFA 100 (lista Pelégo): 2004
• Piłkarz Roku „World Soccer Magazine”: 1981, 1983
• Pomnik przed Kashima Soccer Stadium w Japonii

Styl gry i umiejętności Zico

Zico był uosobieniem klasycznej „dziesiątki” – rozgrywającego, który potrafił dyktować tempo gry, posługując się doskonałą wizją pola i nieprzewidywalnymi zagraniami. Był znany z popisowych podań bez patrzenia (tzw. no-look passes), które zadziwiały przeciwników i zachwycały kibiców. Jego wyjątkowa technika dryblingu pozwalała mu na swobodne mijanie obrońców, co czyniło go niezwykle trudnym do zatrzymania. Jego styl gry był synonimem elegancji, inteligencji boiskowej i skuteczności, co sprawiło, że stał się wzorem dla wielu młodych piłkarzy.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów gry Zico była jego maestria w wykonywaniu rzutów wolnych. Uznaje się go za jednego z najlepszych specjalistów w tej dziedzinie w historii futbolu. Według szacunków, zdobył z rzutów wolnych aż 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Jego unikalna technika, polegająca na mocnym wychyleniu ciała do tyłu przed uderzeniem, nadawała piłce niezwykłą trajektorię i siłę, czyniąc bramkarzy bezradnymi. Co więcej, mimo że był naturalnie prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal identyczną precyzją. Ta wszechstronność czyniła go nieprzewidywalnym dla obrońców i pozwalała mu skutecznie operować na wielu pozycjach ofensywnych, co stanowiło dodatkowy atut w jego grze.

Kariera trenerska i administracyjna Zico

Po zakończeniu bogatej kariery piłkarskiej, Zico rozpoczął nowy etap swojej przygody z futbolem jako trener i działacz. Jako szkoleniowiec odnosił znaczące sukcesy, prowadząc reprezentację Japonii. Pod jego wodzą drużyna wygrała Puchar Azji w 2004 roku, a także uczestniczyła w Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku, co było ważnym osiągnięciem dla japońskiego futbolu. Jego praca z reprezentacją pokazała jego zdolność do budowania zgranych zespołów i strategicznego planowania.

Zico miał również okazję trenować europejskie kluby. Prowadził tureckie Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów. Było to historyczne osiągnięcie dla tego klubu, świadczące o jego trenerskim kunszcie i umiejętności mobilizacji drużyny na najwyższym poziomie rozgrywek. Poza pracą trenerską, Zico podjął się również wyzwań administracyjnych. Przez krótki czas, około roku, pełnił funkcję Ministra Sportu w Brazylii w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello. W tej roli wprowadził istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych, przyczyniając się do ich profesjonalizacji i lepszego zarządzania.

Warto wiedzieć: Zico jest autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League, kiedy to jego Kashima Antlers pokonała Nagoya Grampus 5:0. To wydarzenie podkreśla jego natychmiastowy wpływ na japoński futbol.

Kontrowersje w karierze Zico

Kariera Zico, choć pełna sukcesów, nie była wolna od kontrowersji. Podczas gry we włoskim klubie Udinese, został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja wywołała spore zamieszanie i ostatecznie przyspieszyła jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku. Kwestie finansowe i prawne stanowiły trudny moment w jego zagranicznym etapie kariery.

Jednym z najbardziej pamiętnych, choć negatywnych, momentów w jego karierze reprezentacyjnej był ćwierćfinał Mistrzostw Świata 1986 przeciwko Francji. Wchodząc z ławki jako rezerwowy, Zico zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry. Ten niewykorzystany strzał miał potencjalnie decydujące znaczenie dla awansu Brazylii do dalszej fazy turnieju, a jego niespełnienie wpłynęło na dalszy przebieg meczu i ostatecznie na losy brazylijskiej drużyny na tym mundialu.

Ciekawostki o Zico

Postać Zico wywarła tak ogromny wpływ na kulturę brazylijską, że stał się inspiracją dla sztuki. Słynny brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”. Utwór ten nie tylko oddawał hołd Zico, ale także pomógł zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo, który stał się symbolem geniuszu i przywództwa na boisku. Ta piosenka jest dowodem na to, jak głęboko Zico wrył się w serca kibiców i brazylijską świadomość kulturową.

Zico zapisał się również w historii japońskiej piłki nożnej jako autor hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League. W tym historycznym spotkaniu jego Kashima Antlers pokonała Nagoya Grampus 5:0. Był to symboliczny początek nowej ery w japońskim futbolu, a Zico jako jego główny bohater, pokazał swój niebywały talent i znaczenie dla rozwoju tej dyscypliny sportu w Japonii. Jego obecność w J.League była kluczowa dla jej wczesnego sukcesu i popularności.

Podsumowując, Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, na zawsze zapisał się w historii futbolu jako symbol geniuszu i determinacji, udowadniając, że pasja i ciężka praca mogą prowadzić do niezrównanych osiągnięć. Jego kariera jest inspiracją do dążenia do doskonałości, niezależnie od napotkanych przeszkód.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)